Kastamonu ilimiz ve ilçeleri

24 Aralık 2017 Yazan  
Kategori ŞEHİRLER VE İLÇELER

Kastamonu ili ve tüm ilçeleri
GENEL BİLGİLER
Yüzölçümü: 13.108 km²
Nüfus: 368.093 kişi (2014) yılı verilerine göre
İl Trafik No: 37

COĞRAFYASI
Karadeniz Bölgesi’nde yer alan Kastamonu’nun doğusunda Sinop, güneyinde Çankırı, kuzeybatısında Bartın, kuzeyinde Karadeniz, batısında Karabük, güneydoğusunda da Çorum ili yer almaktadır.
Kastamonu, kuzeyde Karadeniz kıyısına dik biçimde uzanan Küre (İsfendiyar) Dağları, güneyde Ilgaz Dağı ve bunların arasındaki dalgalı düzlüklerden oluşmaktadır. Ayrıca ilin güneyini Köroğlu Dağlarının uzantıları engebelendirir. Küre Dağları duvarı andıran görünümleriyle, kıyı ile iç kesimleri birbirinden ayırmaktadır.

İl topraklarında büyük ve kesintisiz düzlükler bulunmamaktadır. Gökırmak Vadisindeki küçük ovalar, Devres Çayı vadisindeki Tosya ve Devrekâni ovaları belli başlı düzlüklerdir. Aynı zamanda bu ovalar step görünümündedir. İl topraklarını Gökırmak, Araç, Devrekâni ve Devres çayları sulamaktadır. Daday’ın güneybatısındaki Eğriceova Dağından kaynaklanan Gökırmak’a Karaçomak Deresi katılmış ve bu dere üzerinde Karaçomak Barajı kurulmuştur. Gökırmak ile Devres Çayı il sınırları dışından Kızılırmak’a katılır ve sularını Karadeniz’e akıtır. İlin orta kesiminden çıkan Devrekâni Çayı ise Cide’nin batısından Karadeniz’e dökülür.

AKARSULAR
Kastamonu’da bulunan akarsular Kızılırmak’ın kollarıdır. Gökırmak, il merkezinin yakınından çıkar. İlin orta kısmından batıya doğru akar. Bu ırmağa Daday, Karasu ve Akkaya çayları katılır. Debisi 31 m3/sn’dir. Devrekâni Çayı: Küre Dağlarının güney eteklerinden Devrekâni ilçesinin kuzeyinden çıkar. Batıya doğru akar. Azdavay ilçesinde kuzeybatıya doğru yönelerek Kumluca doğusunda Karadeniz’e dökülür.
BİTKİ ÖRTÜSÜ
Kastamonu orman örtüsü bakımından Türkiye’nin en zengin bölgelerinden biridir. Küre Dağlarının Karadeniz’e bakan yamaçları ve Ilgaz yoğun bir bitki ve orman örtüsü ile kaplıdır. İnebolu-Cide yöreleri kayın, meşe, gürgen, kayacık, kestane ve göknar ağaçları ile kaplıdır. Ilgaz Dağları ile Devres Vadisi arasında kalan alanlar sarıçam, karaçam ve göknar ormanları ile kaplıdır. Devrekâni-Azdavay arasında ise kayın, meşe, göknar, karaçam ve sarıçam ormanları bulunmaktadır. Ayrıca bu ormanlar yabani hayvanları da barındırmaktadır.

İKLİMİ
Kastamonu’da Karasal iklim hüküm sürmekte olup, kışları sert, soğuk ve yağışlı, yazları serin geçer.

EKONOMİSİ
İlin ekonomisi tarım, hayvancılık, ormancılık, sanayi ve turizme dayalıdır. Tarıma elverişli alanların az olmasına karşılık, dar kıyı şeridinde fındık, Antepfıstığı, zeytin, mandalina, meyve ve sebze yetiştirilir. İç kesimlerde şeker pancarı, buğday, arpa, elma, patates, mısır, domates, hayvan yemi, çavdar, kendir yetiştirilmektedir. Büyük ve küçükbaş hayvan besiciliği yapılmakta olup, sığır, koyun, Ankara keçisi ve manda yetiştirilir. Tavukçuluk yapılır. Kıyı kesimlerinde de balıkçılık yapılmaktadır.

İldeki başlıca sanayi tesisleri Küre Bakırlı Prit İşletmesi, Taşköprü Kendir Sanayii Kuruluşu, Türkiye Selüloz ve Kâğıt Fabrikalarının Taşköprü’deki Müessesesi, Et ve Balık Kurumu Kombinaları, Orman Ürünleri sanayii Kurumu, Cide Kereste Fabrikası, yem Sanayii Fabrikası, Süt Endüstrisi Kurumu ve Şeker Fabrikaları bulunmaktadır. Ayrıca ilde, küçük sanayi, orman ürünlerinin işlenmesi, dokumacılık, bakırcılık ve geleneksel el sanatları gelişmiştir.
Ayrıca Ilgaz Dağı’ndaki Kış Sporları Tesisleri ilin ekonomisinde önemli yer tutmaktadır.

Kastamonu yer altı kaynakları yönünden de zengin olup, Araç ve İnebolu’da çimento hammaddesi, Azdavay’da kil ve taşkömürü, Bozkurt’ta civa, Daday’da kuvarsit, Küre’de Bakır, Taşköprü’de kaolin, Tosya’da da manganez ve linyit yatakları bulunmaktadır.

TARİH
Kastamonu’nun bilinen tarihi, Hitit İmparatorluğu ile başlar. Hititlerden sonra Frigya ve Lidya Krallıklarının egemen olduğu bu topraklar M.Ö.4.yy’da Perslerin eline geçmiştir. M.Ö.4,yy’da Büyük İskender Anadolu Ile birlikte Kastamonu topraklarını da Makedonya’ya katmıştır.

İskender’den sonra yöreyi ele geçiren Pontus Krallığı M.Ö.1,yy’da Romalılar tarafından ortadan kaldırılmıştır. Uzun yıllar Roma İmparatorluğu sınırları içinde kalan Kastamonu M.S.395 yılında İmparatorluğun bölünmesiyle bütün Anadolu gibi Bizans İmparatorluğuna katılmıştır.

Prehistorik çağlardan sonra havalinin (Paflagonya’nın) bilinen Sümerlerin en eski bir kolu olan Gaslar (Gaşka Türkleri)’dır. M.Ö.2000-1300 yılları arasında hüküm süren Gaslar (Gaşkalar) devamlı olarak Mısırlılar, Suriyeliler ve Kaldelilerle siyasi, ticari ve kültürel münasebetlerde bulunmuşlar, Hititlerle de bazen savaşmış bazen dost olmuşlardır. Gaslar sert karakterli, cengaver kişiler olarak bilinmektedir.

İkinci bir görüşe göre Romalılar devrinde Taşköprü’nün eyalet merkezi olduğu zamanlar Kastamonu küçük bir kasaba olup, Bizans devrinde ve özellikle Kommenler soyu zamanında gelişmeye başlamıştır. Bu soy zamanında buraya bir kale yapılmış ve Kommenlerin kalesi anlamında “Kastra Kommen” denilmiştir. Bu kelimenin zamanla “Kastamonu” şekline dönüştüğünü ileri sürenler olmuşsa da bunu belirleyen herhangi bir vesika mevcut değildir.
İsfendiyarbeyden sonra “İsfendiyaroğulları” adını da alan Kastamonu beyliği 1460 yılında Osmanlı İdaresine girinceye kadar önemli bir ilim ve kültür merkezi olmuş, bir çok ilim adamı yetiştirmiş, Osmanlılar zamanında da bu özelliğini devam ettirmiştir.

İLÇELERİ
Kastamonu ilimizin 19 ilçesi vardır.
Abana, Ağlı, Araç, Azdavay, Bozkurt, Cide, Çatalzeytin, Daday, Devrekani, Doğanyurt, Hanönü, İhsangazi, İnebolu, Küre, Pınarbaşı, Seydiler, Şenpazar, Taşköprü ve Tosya’dır.

ABANA
Merkez bucağına bağlı 10 köyü vardır İlçenin doğusu Çatalzeytin ilçesi ,Batısında Ezine ve İlişi ,doğusunda Hacıveli ve Kuğu çayları dik yamaç ları ve kanyonları geçerek Abana çevresinde denizle buluşurlar.Güney ve batısında Bozkurt İlçesi ile sınır komşudur. Kuzeyi ise Karadeniz ile çevrilidir. Abana’nın doğusunda Çatalzeytin ilçesi , güney ve batısında Bozkurt ilçesi , kuzeyinde de Karadeniz yer almaktadır. İlçenin kuzeyinde dar bir kıyı şeridi, doğu-batı yönlerinde de Küre Dağlarının kuzey etekleri bulunmaktadır. İlçenin büyük bir bölümü ormanlık ve kayalıktır.. Batısında Ezine ve İlişi ,doğusunda Hacıveli ve Kuğu Çayları dik yamaçları ve kanyonları geçerek Abana çevresinde denize dökülürler.

İl merkezine uzaklığı 98 km.dir. Yüzölçümü 33 km2 dir. İlçede Karadeniz İklimi hakimdir. Yazları sıcak, kışları ise ılık geçmektedir. Her mevsim yağış almaktadır.

İlçenin ekonomisi, tarım, hayvancılık, turizm ve balıkçılığa dayalıdır. Tahıl üretiminin dışında genellikle bağcılık, meyvecilik yapılmaktadır. Tarımsal üretimin dışında ilçe halkının gelir kaynaklarını küçük ölçekli orman ürünleri imalatından sağlanmaktadır. Ayrıca Kastamonu’nun en büyük sanayi kuruluşlarından Abana Elektromekanik Sanayii burada kurulmuştur. Doğal plajları ve Abana Tatil Köyü ile ilçenin ekonomisine katkıda bulunmaktadır.

İklim olarak ise;Karadeniz İklimi hakimdir. Yazları sıcak, kışları ise ılık geçmektedir. Her mevsim yeterli yağış görülmektedir.

AĞLI
Ağlı’nın doğusunda Seydiler, batısında Azdavay, kuzeyinde Küre ve güneyinde de Daday ilçeleri bulunmaktadır. İlçe toprakları dağlar arasında dar bir vadide ormanlık bir bölgede kurulmuştur. Küre dağları üzerinde yer alan ilçe İl merkezine 50 km. uzaklıkdadır:

İlçenin doğal bitki örtüsünü ormanlar ve tahıllar oluşturmaktadır. Ormanlarda genel olarak çam, köknar, meşe, çetir, kavak ve söğüt gibi ağaçlar bulunmaktadır. Ağlı’da, bir yılda üç mevsim yaşanır. Kış mevsimi Kasım ayında başlar, Nisan ayı sonuna kadar devam eder. Kar erken yağar ve geç kalkar. Yazlar ılık, yağmurlu; kışlar sert ve kar yağışlıdır. Çevrenin ormanlık ve dağlık oluşu soğukları önlemektedir.

Ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Yetiştirilen tarımsal ürünlerin başında arpa ve buğday gelmektedir. Az miktarda da fiğ yetiştirilir.Merkez bucağına bağlı 4 köyü vardır. İlçe toprakları dağlıktır. Akarsu vâdilerinde küçük düzlükler vardır. Ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. İlçe merkezi Küre Dağlarının eteklerinde bir dere vâdisinde kurulmuştur. Küre’ye bağlı bucakken 9 Mayıs 1990’da 3644 sayılı kânunla ilçe oldu.

ARAÇ
Kastamonu İli’ne bağlı olan Araç’ın kuzeyinde Daday, doğusunda Merkez ilçe, güneyinde Çankırı, batısında da Zonguldak ili yer almaktadır. Dağlık bir alanda yer alan ilçenin kuzeyinde Küre Dağlarının uzantıları bulunmaktadır. İlçenin doğu-batı doğrultusunda uzanan bu dağlar 1000-1500 m. yüksekliğinde platolar oluşturduktan sonra güneye doğru alçalır. İlçenin güneyindeki Ilgaz Dağları (2.404 m.) ve batısında da Dikmen Dağları bulunmaktadır. İlçe topraklarını sulayan Araç Çayı, Ilgaz ve Küre Dağları arasındaki çöküntü alanı içerisindeki vadide akar. Ilgaz Çayı ismi ile tanınan bu akarsu Araç ilçesinden geçerken Araç Çayı ismini alır.

İlçe sınırları içerisindeki bütün akarsuları Araç Çayı ile Soğanlı Çayı toplamaktadır. Araç Çayı Ilgaz dağlarından inen Obruk, kızıleller ve Süboğ dereleri ile beslenir. Aktaş Deresi Ersük ile birleşerek çoğalır. Kuzeyden güneye doğru akarak Araç Çayı’na karışan dereler ise Avlacık ve Kuzlan dereleridir. Kuzeybatıda Karadere, Daday ormanlarından çıkarak Kayaboğazı mevkiinde Araç Çayı’na ulaşır. ilçenin yüzölçümü 1.880 km2dir.

İlçe topraklarını kaplayan bitki örtüsü orman ağaçlarıdır. İlçenin sınırları içinde tarım alanları dışındaki bütün dağlar ve dağ yamaçları sık ormanlarla kaplıdır. Bu ormanları iğne yapraklı ve yayvan yapraklı ağaçlar meydana getirmiş olup, yayvan yapraklılar daha çok ilçenin kuzeyindeki Karkalmaz sırtlarını kaplamaktadır. Orman ağaç türleri olarak köknar, kayın, meşe ve çam başta gelmektedir.

İlçe, Karadeniz ardı iklim bölgesine girmekte olup, genel olarak karasal iklim hüküm sürer. Yazları sıcak, kışları karlı ve donludur. Yağış genellikle ilkbahar ve sonbaharda yağar. Bu yağış kışın kar şeklindedir.

İlçe ekonomisi tarım, hayvancılık ve ormancılığa dayalıdır. Tarım Araç Çayı’nın suladığı alanlarda yapılmaktadır. Başlıca ürünler, buğday, arpa, şeker kamışıdır. Ayrıca sebze ve meyve de yetiştirilmektedir. İlçe ekonomisinde ağırlığı olan ormancılık, ormanların azalmasından ötürü gerilemeye yüz tutmuştur. Göçler nedeni ile nüfus giderek azalmaktadır.

Karadeniz ile, iç bölgeler arasındaki ticari bağları kuran kervanların önemli bir yol güzergahında olmasından ötürü buraya Araç ismi verilmiştir.Merkez bucağına bağlı 42, Boyalı bucağına bağlı 24 ve İğdir bucağına bağlı 55 köyü vardır. Yüzölçümü 1880 km2 olup nüfus yoğunluğu 17’dir. İlçe toprakları dağlıktır. Kuzeyinde Küre Dağları, güneyinde Ilgaz Dağları yer alır. Başlıca akarsuyu Araç Çayıdır.
İl merkezine 46 km mesâfededir. Köylerinde guatr hastalığı yaygındır. Belediyesi 1866’da kurulmuştur.

AZDAVAY
Azdavay, güneyde Daday ilçesi, batıda Pınarbaşı ilçesi, doğuda Küre ilçesi ve kuzeydoğuda İnebolu ilçesi ile çevrilidir. İlçe toprakları engebeli ve ormanlık bir arazi yapısına sahiptir. Azdavay’ın toprakları Küre Dağlarının 1000 m. yüksekliğindeki uzantıları ile engebelenmiştir. Bu dağların üst kesimlerinde düzlükler çöküntü olukları ile yarılmıştır. İlçenin güneydoğusunda Ballıdağ, kuzeyinde de Karyatağı ve Kart Dağı bulunur. Azdavay’ın batısından Ilıcaköy’e kadar uzanan geniş kesim Devrekâni Ovasını oluşturmaktadır.

Küre Dağlarının eteklerinden doğan ve küçük akarsuların birleşmesi ile oluşan Devrekâni Çayı ilçe topraklarını sulamaktadır. Ayrıca Valay ve Gümürtler Çayı belli başlı ilçenin akarsularıdır. Deniz seviyesinden 850 m. yükseklikteki ilçenin yüzölçümü 1.268 km2.dir.

İlçenin toprakları mera ve ekili alanlardır. Ormanlık alanların alçak bölümleri yapraklı bitki örtüsü bakımından zengindir. Ormanlık alanlar çoğunluktadır. % 64’ü ormanlık olan ağaçlar ve maki türleri ile , yüksek bölümleri ise iğne yapraklı ağaçlarla kaplıdır. Ormanlık alanlarda göknar, çam, ardıç, kayın, meşe, karaağaç, kavak, ıhlamur, gürgen, dişbudak, fındık, çınar, kızılağaç, söğüt gibi ağaçlar bulunmaktadır.

Azdavay’ın kuzeyi dağlarla çevrili olduğundan tam bir Karadeniz ikliminin etkisi altında değildir. Coğrafya yapısı kimi yerlerde çok düşük, kimi yerlerde yüksek olmasının sonucu değişik ve yerel iklim tipleri oluşturur. Kışları sert ve soğuk, yazları ise sıcak geçer.Yağışlar ilkbahar ve sonbahar aylarında görülür.

İlçenin ekonomisi ormancılık, tarım ve hayvancılığa dayalıdır.Başlıca tarım ürünleri buğday, arpa, şekerpancarı ve meyvedir. Hayvancılık ve ormancılık ikinci derecede geçim kaynağıdır Yetiştirilen başlıca tarımsal ürün, buğday, arpa, şeker pancarı ve meyvedir. Küçükbaş hayvan besiciliği yapılmaktadır. İlçe topraklarında düşük kalorili kömür yatakları 1970 yılına kadar işletilmiştir.Merkez bucağına bağlı 57 köyü vardır. İlçe toprakları genelde dağlıktır. Dağlar çay ve dere vâdileriyle parçalanmıştır. Başlıca akarsuyu Devrekâni Çayıdır.
İl merkezine 74 km mesâfededir. Belediyesi 1946’da kurulmuştur.

BOZKURT
Bozkurt doğusunda Çatalzeytin ve Abana ilçeleri, batısında İnebolu ilçesi, güney batısında Küre ilçesi ,güneyinde Devrekani ilçesi, kuzeyinde ise Abana ilçesi ve Karadeniz ile çevrilidir. İlçe toprakları dağlık ve engebeli bir arazi yapısına sahiptir.
İlçe topraklarını Ezine Çayı sulamakta olup, diğer akarsuları ise; İlişi Çayı, İskeleme Deresi ve Çatalzeytin Çayının kollarından Büyük Dere’dir. İlçe Merkezinin denizden yüksekliği 27 ile 150 m. arasında değişmektedir.İl Merkezine 95 km uzaklıktaki ilçenin yüzölçümü 296 Km2 dir.

İlçenin ekonomisi, ormancılık ve tarıma dayalıdır. Yetiştirilen başlıca ürünler, arpa, buğday, patatestir. Meyvecilik son yıllarda gelişme göstermektedir. Hayvancılık aile içi üretime yöneliktir. Arıcılık yapılmakta olup, ilçe ekonomisinde bal üretiminin önemi büyüktür. Ağaç ürünleri işlemeciliği yapılmaktadır.

Bozkurt’un ne zaman ve kimler tarafından kurulduğu konusunda yeterli bilgi ve belge bulunmamaktadır. Merkez bucağına bağlı 32 köyü vardır. Yüzölçümü 296 km2 olup, nüfus yoğunluğu 41’dir. İlçe toprakları dar kıyı şeridi ile hemen ardından yükselen dağlık bölgeden meydana gelir. Dağlar akarsu vâdileriyle parçalanmış olup, ormanlarla kaplıdır. Başlıca akarsuyu Abana Deresidir.

İlçe merkezi Abana Deresi kıyısında kurulmuştur. Etrafı ormanlarla çevrili güzel bir ilçedir. İl merkezine 97 km mesâfededir. Abana-Devrekâni yolu ilçeden geçer. Belediyesi 1952’de kurulmuştur.

CİDE
Batı Karadeniz Bölgesi’nde, Kastamonu İli’ne bağlı bir ilçe olan Cide, kuzeyinde Karadeniz, kuzeydoğusunda Doğanyurt, doğusunda Şenpazar, güneyinde Azdavay ve Pınarbaşı ilçeleri, batısında Bartın iline bağlı Kurucaşile ilçesi ile çevrilidir. Cide’nin ovalık alanları oldukça sınırlıdır. Kastamonu’ya 148 km. uzaklıktaki ilçenin yüzölçümü 939 km2 olup, Toprakları çok sayıda çay ve derelerle bölünmüştür. İlçenin güney ve güneydoğusunda Küre Dağlarının uzantıları yer alır. Kuzeyde kıyıya yakın kesimlerde kuzeydoğu-güneybatı doğrultusunda uzanan Kestane Dağı bulunmaktadır. İlçenin doğusunu Kestane Dağı engebelendirmektedir. Bu dağların üzerleri zengin bir orman örtüsü ile kaplıdır

İlçenin en önemli akarsuyu Devrekâni Çayı olup, kuzeybatı-güneydoğu doğrultusunda akar. Bu çay ilçe topraklarını geçerek Karadeniz’e dökülür. İlçenin diğer akarsuları Aydos Çayı ve Fakaz Çayı’dır.
İlçede Karadeniz İklimi hakimdir. Yazları sıcak, kışları ise ılık geçmektedir. Her mevsim yağış almaktadır.

İlçenin ekonomisi, tarım, hayvancılık, ormancılık ve balıkçılığa dayalıdır.Tarım alanları az olduğundan bahçecilik sınırlıdır. Sebze ve meyvecilik gelişmiştir. En çok fındık ve elma yetiştirilir. Tahıl üretiminin dışında genellikle bağcılık, meyvecilik, sebzecilik yapılmaktadır. Tarımsal üretimin dışında ilçe halkının gelir kaynaklarını küçük ölçekli orman ürünleri imalatından sağlanmaktadır. Küçük tekne yapımcılığı geçim kaynaklarının önünde gelmektedir. Ayrıca ilçedeki torna tezgâhlarında tahta kaşık üretimi yöredeki çok sert şimşir ağacından yapılmaktadır. Hayvancılıkta mera hayvanları ön plandadır.
İlçe merkezi deniz kıyısında kurulmuştur. Bartın-İnebolu karayolu ilçeden geçer. İl merkezine 148 km mesafededir. Cide, Kastamonu ilçelerinden Karadeniz’de en uzun kıyısı olan ilçedir. Belediyesi 1874’te kurulmuştur.

ÇATALZEYTİN
Merkez bucağına bağlı 41 köyü vardır. Yüzölçümü 318 km2 olup, nüfus yoğunluğu 35’tir. İlçe toprakları dar kıyı şeridi ve hemen ardından yükselen kıyı dağlık arâziden meydana gelir. Dağlar akarsu vâdileriyle parçalanmıştır. Başlıca akarsuyu Çatalzeytin Deresidir.
Çatalzeytin kuzeyi Karadeniz, güneyi Taşköprü ve Devrekani, doğusu Sinop ili Türkeli ilçesi, batısı Abana ve Bozkurt ilçeleri ile çevrilidir.
İlçe toprakları dağlık ve engebeli bir arazi yapısına sahiptir.İlçe topraklarını Küre Dağları engebelendirir ve bu dağlar derin vadilerle parçalanmıştır. Bu dağların en yüksek noktası Yaralıgöz Dağı(1.958 m.)’dır.
İlçenin güneyi çeşitli ormanlarla kaplıdır.Denize paralel dağlarla dik yamaçtan oluşur. Bu ormanlık alanlarda Kayın, meşe, karaçam, sarı çam, kavak, gürgen, kestane, göknar, ıhlamur, kiraz, kızılcık, ceviz, ahlat, alıç, dut gibi ağaç türleri bulunmaktadır.

İlçe Batı Karadeniz iklim bölgesine girmektedir.İklim özellikleri bakımından yazları serin ve yağışlı, kışları soğuk ve karlı geçmektedir.Yağışlar genellikle ilkbahar ve sonbahar aylarında fazlalık göstermektedir.

İlçenin ekonomisi tarım, hayvancılık, ormancılık, balıkçılık ve turizme dayalıdır.Yetiştirilen başlıca ürünler, mısır, fındık, zeytin ve kış sebzeleri ile elmadır. Hayvancılıkta büyük ve küçükbaş hayvan besiciliği yapılmakta olup, arazi yapısının dağlık oluşu ve denizden itibaren devamlı olarak yükselmesi, tarım ve hayvancılığın kısıtlı olarak yapılmasına neden olmaktadır. Kıyı kesimlerde de balıkçılık yapılmaktadır.
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri mısır, fındık ve zeytindir. Sulanabilen arazide kış sebzeleri ve elma yetiştirilir. Dağlık bölgelerde ormancılık ve hayvancılık başlıca geçim kaynağıdır.

İlçe merkezi deniz kıyısında Çatalzeytin Deresinin ağzında kurulmuştur. İnebolu-Sinop karayolu ilçeden geçer. İl merkezine 100 km mesafededir. 1954’te ilçe olan Çatalzeytin’in belediyesi aynı sene kurulmuştur.

DADAY
Batı Karadeniz Bölgesi’nde, Kastamonu İli’ne bağlı bir ilçe olan Daday, doğusunda Kastamonu, kuzeydoğusunda Küre, batısında Zonguldak ve Eflani ilçesi, kuzeyinde Azdavay, güneyinde Araç İlçesi ile çevrilidir. İlçe merkezi Daday Çayı’nın geçtiği alüvyal topraklar üzerinde kurulmuştur. İlçe, Karadeniz boyunca uzanan İsfendiyar Dağları ile Ilgaz Dağı arasında kalan alçak bir bölgede yer almaktadır. Dağlık ve engebeli bir arazi yapısına sahip olan Daday ilçe merkezi olarak çukurda kalmaktadır.

Kuzeyinde Ballıdağ, güneyinde Sarıçam Dağları ile kuşatılmıştır. İlçe topraklarını Devrekâne Çayı’nın bir kolu olan Daday Çayı ile Koldan Deresi sulamaktadır. Ayrıca ilçede sulama amaçlı, Yumurtacı Barajı, Taşçılar barajı, Bezirgan Barajı yapılmıştır. İl merkezine 34 km. uzaklıktadır

İlçenin ekonomisi büyük ölçüde tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Yetiştirilen başlıca ürünler, buğday, patates, şeker pancarı, az miktarda da meyvecilik yapılmakta olup elma, erik yetiştirilmektedir. Hayvancılıkta koyun, tiftik keçisi ve sığır besiciliği yapılmaktadır. İlçede ormancılık da ekonomide etkilidir. Arıcılık da yapılmakta olup, yöresel Daday Selalmaz dokumaları ile ünlüdür.

DEVREKANİ
Merkez bucağına bağlı 10 köyü vardır. Yüzölçümü 742 km2 olup, nüfus yoğunluğu 22’dir. İlçe topraklarının güney ve güneydoğusu platolarla kaplı olup, kuzeyini Küre Dağları engebelendirir. Dağlar akarsu vâdileriyle parçalanmıştır. Başlıca akarsuyu Devrekâni Çayıdır. Bu çayın vâdisinde yer alan Ova Kastamonu’nun en büyük düzlüklerinden biridir.

Karadeniz ardı iklim bölgesine girmekte olup, genel olarak karasal iklim hüküm sürer. Yazları sıcak, kışları karlı ve donludur. Yağış genellikle ilkbahar ve sonbaharda yağar. Bu yağış kışın kar şeklindedir.

İlçe ekonomisi tarım ve hayvancılık dayalıdır. Yetiştirilen başlıca ürünler, buğday, kaplıca buğdayı, arpa, patates, sarımsak, elma, erik ve armuttur. Hayvancılıkta ise koyun, tiftik keçisi ve sığır yetiştirilir..

İlçe temiz havası ve bozulmamış tabiatı ile özellikle yaz mevsiminde dinlendirici bir özelliğe sahiptir. Yaz turizmi için doğal güzellikleri yeterlidir. Konumu itibariyle doğal güzellikler, tarihi ve turistik yerler barındıran ilçe; yaz aylarında serinliği ile büyük şehirlerin gürültüsünden kurtulmak isteyen gurbetçilerin de ilgisini çekmekte, onların köylerine ve evlerine geri dönüp vakit geçirmelerini sağlar.

Yazılı kaynaklarda ilçenin Osmanlılar zamanında da dinlenme yeri olarak seçildiği görülmektedir. İlçe 5000 yıl öncesinin uygar bir yerleşim yeri olarak tarih hazineleri ile doludur. Özellikle Kınık harabeleri(yer altı şehri) başta olmak üzere höyükler ve ören yerleri bakımından zengin bir yapıya sahiptir.

DOĞANYURT
Doğanyurt, doğusunda İnebolu, batısında Cide, güneybatısında Şenpazar, güneyinde Azdavay ve Küre ilçeleri ve kuzeyinde de Karadeniz ile çevrilidir. İlçe toprakları sahil kesiminde kurulmuş olup, dağlık ve engebeli bir arazi yapısına sahiptir. İlçe topraklarını Küre Dağlarının uzantıları engebelendirmektedir. Ormanlık ve dağlık bir bölge olması nedeniyle bir çok derelerin oluşturduğu Meset Çayı ilçe merkezinden geçerek Karadeniz’e dökülmektedir. İl Merkezine İnebolu İlçesi üzerinden 121 km. uzaklıktadır.

İlçede Karadeniz İklimi hakimdir. Yazları sıcak ve kurak, kışları ise yağışlı geçmektedir. Her mevsim yağış almaktadır. Sahil kesiminden hemen sonra yükselmeye başlayan dağ silsilesi kıs mevsiminin soğuk etkisinin ilçe merkezini etkilemesini önlemektedir.

İlçenin ekonomisi, tarım, hayvancılık, ormancılık ve balıkçılığa dayalıdır. Tahıl üretiminin dışında genellikle bağcılık, meyvecilik, sebzecilik yapılmaktadır. Tarımsal üretimin dışında ilçe halkının gelir kaynaklarını küçük ölçekli orman ürünleri imalatından sağlanmaktadır. Hayvancılıkta ise büyük ve küçükbaş hayvan besiciliği yapılmakta olup, kıyı kesimlerinde balıkçılık yapılmaktadır.

İlçenin eski çağ tarihi ile ilgili yeterli bilgi bulunmamaktadır. Yörede herhangibir arkeolojik kazı ve yüzey araştırması yapılmamıştır. Kastamonu’nun diğer ilçeleri ile karşılaştırıldığında Doğanyurt’da da diğerleri gibi, Paflagonialıların egemenlik kurdukları sanılmaktadır.

HANÖNÜ
Batı Karadeniz Bölgesi’nde, Kastamonu İli’ne bağlı bir ilçe olan Hanönü, doğusunda Sinop İli’ne bağlı Boyabat İlçesi , batısında Taşköprü , kuzeyinde Ayancık İlçesi , güneyi ise kısmen Boyabat ve Taşköprü ilçesi ile çevrilidir.
İlçe Kızılırmak’ın bir kolu olan Gökırmak Vadisi üzerinde kurulmuştur. İl merkezine 70 km. uzaklıktaki ilçenin deniz seviyesinden yüksekliği 415 m.dir. Yüzölçümü 490 km2dir.

İlçe oluncaya kadar “Gökçeağaç” ismi ile anılmıştır. 1990 yılına İlçe olmuştur. Çevresi yüksek tepelerle çevrili olup, Gökırmak kenarında küçük ovaları mevcuttur. Karasal iklim hakimdir.
Ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Çeltik üretimi yapılmaktadır.
İlçenin İlk Çağ tarihi ile ilgili yeterli bilgi bulunmamaktadır. Yörede herhangi bir arkeolojik kazı ve yüzey araştırması yapılmamıştır. Bununla birlikte Kastamonu’nun diğer ilçeleri ile karşılaştırıldığında, Hanönü’nünde de diğerleri gibi, Paflagonialıların egemenlik kurdukları sanılmaktadır.
Cumhuriyetin ilanından sonra, bir köy konumundaki Hanönü, 1988 tarihinde Kastamonu İli Taşköprü İlçesi Gökçeağaç Bucağı’na bağlanmış, 1990 yılında da Kastamonu’ya bağlı ilçe konumuna getirilmiştir.

İlçeye 25 km. uzaklıkta Saray Gölü mesiresi bulunmaktadır. Bir söylentiye göre de burada bir saray bulunduğu ve Ermenilerin bu bölgede yaşadıkları belirtilmektedir. İlçede tarihi eser olarak Hanönü Hanı bulunmaktadır.

İHSANGAZİ
İhsangazi batısında Araç ilçesi, doğusunda Kastamonu merkez ilçesi, güneyinde Çankırı ili Ilgaz ilçesi ile çevrili olup, Ilgaz Dağılarının zirvesi iki il arasında doğal sınırı oluşturmak tadır. İlçe, Ilgaz dağlarının kuzey eteklerinde kurulmuştur. İlçe toprakları dağlık, ormanlık ve engebeli bir arazi yapısına sahiptir. Ilgaz Dağı eteklerinden kaynaklanan Ilgaz Çayı ilçe merkezinden geçerek Araç’a doğru akmaktadır.İl merkezine 40 km mesâfededir.
Merkez bucağına bağlı 14 köyü vardır. İlçe toprakları dalgalı düzlüklerden meydana gelir.
Kuzeyinde Küre Dağları, güneyinde Ilgaz Dağları yer alır.
Araç Çayı başlıca akarsuyudur.

İlçe, Karadeniz ardı iklim bölgesine girmekte olup, genel olarak karasal iklim hüküm sürer. Yazları sıcak, kışları karlı ve donludur. Yağış genellikle ilkbahar ve sonbaharda yağar. Bu yağış kışın kar şeklindedir.

İlçe ekonomisi tarım, hayvancılık ve ormancılığa dayalıdır. Yetiştirilen başlıca ürünler, buğday, arpa, şeker kamışıdır. Ayrıca sebze ve meyve de yetiştirilmektedir. Son yıllarda tekstil üretimi yapan özel sektöre ait iki küçük tekstil atölyesi kurulmuş ve üretim faaliyetleri devam etmektedir.Hayvancılığa bağlı olarak süt ve süt ürünleri değerlendiren peynir fabrikası ve süt toplama merkezi bulunmaktadır. Merkez ilçeye bağlı bucakken 19 Haziran 1987’de 3392 sayılı kânunla ilçe oldu.

Yörede arkeolojik kazı ve yüzey araştırması yapılmadığından, ilçenin geçmiş tarihi ile ilgili bilgi bulunmamaktadır.

İNEBOLU
İnebolu, kuzeyden Karadeniz’le, doğudan Abana ve Bozkurt, batıdan Doğanyurt, güneyden ise Devrekani ve Küre ilçeleri ile çevrilidir. Kastamonu İlinin kuzeyinde yer alan ilçe toprakları, kıyıdaki dar bir ova şeridi ile bunun hemen güneyinde yer alan ve kıyıya doğru paralel uzanan Küre Dağları ile engebelenmiştir. Batıdan Doğanyurt çayına, doğuda ise Göynük Dağı’nın batıya dönük yamaçlarına kadar uzanmaktadır. Ormanlarla kaplı olan dağlardan akan küçük akarsular ilçeyi sulamaktadır. İl merkezine 93 km. uzaklıktaki ilçenin yüzölçümü 599 km2 olup Merkez bucağına bağlı 74 köyü vardır.

İlçe toprakları dar kıyı ovasının ardından yükselen dağlardan meydana gelir. Dağlar gür ormanlarla kaplıdır. Girintili olmayan kıyılarında birçok tabiî kumsal vardır. İlçe merkezi, ormanlarla kaplı dik yamaçların kıyıya yakın kesiminde kurulmuştur. Kastamonu’nun tek limanı olan ilçesidir. İl merkezine 93 km mesâfededir

İlçede Karadeniz İklimi hakimdir. Yazları sıcak ve kurak, kışları ise yağışlı geçmektedir. Her mevsim yağış almaktadır. Sahil kesiminden hemen sonra yükselmeye başlayan dağ silsilesi kış mevsiminin soğuk etkisinin ilçe merkezini etkilemesini önlemektedir.

İlçenin ekonomisi, tarım, hayvancılık, ormancılık ve balıkçılığa dayalıdır.Kıyıdaki düzlüklerde tarım yapılır. Yetiştirilen başlıca ürünler, patates, soğan, arpa, buğdaydır. genellikle bağcılık, meyvecilik, sebzecilik yapılmaktadır. Tarımsal üretimin dışında ilçe halkının gelir kaynaklarını küçük ölçekli orman ürünleri imalatından sağlanmaktadır. Hayvancılıkta ise büyük ve küçükbaş hayvan besiciliği yapılmakta olup, sığır ve koyun yetiştirilmektedir.

Kıyı kesimlerinde balıkçılık yapılmaktadır. İlçe topraklarında çimento hammaddesi yatakları bulunmaktadır.Başlıca tarım ürünleri patates, buğday, elma ve armut olup, ayrıca az miktarda arpa, soğan, erik, fındık ve zeytin yetiştirilir. Hayvancılık ve balıkçılık küçük çapta yapılır.
İnebolu’nun ilk kuruluş tarihi kesin olarak bilinmemekle beraber, MÖ.IV.yüzyılda Yunanlıların Karadeniz kıyılarında Abonou Teikhos (Abonuteikhos) antik kentini kurdukları bilinmektedir. KÜRE
İl merkezine 59 km. uzaklıktaki ilçenin yüzölçümü 729 km2 olup,Merkez bucağına bağlı 46 köyü vardır. İlçe topraklarını Küre Dağları engebelendirir. Dağlar, Devrekâni Çayı ve kolları tarafından derin vâdilerle parçalanmıştır.İlçe merkezi, Mâden Deresi vâdisinin dik eğimli batı yamaçlarında kurulmuştur. Küre’nin doğu ve güneyinde Devrekâni ile Kastamonu Merkez ilçesi, güneybatısında Daday, batısında Azdavay, kuzeyinde İnebolu, kuzeydoğusunda da Bozkurt ilçesi yer almaktadır. Kastamonu ilinin kuzey kesiminde yer alan Küre’nin batısını Küre Dağları engebelendirir. Dağlar gür ormanlarla kaplıdır. Küre Dağları mezozoik zamana ait şist ve kalkerlerin egemen olduğu bir kütle olup, ormanlarla örtülüdür. İlçenin dağlık ve yer yer plato görünümündeki alanlarını Devrekâni Çayı’nın kolları ile Kayaaltı, Uzunöz ve Kadıoğlu dereleri vadilere bölmüştür

İl merkezine 59 km mesafededir. Kastamonu-İnebolu karayolu ilçenin 3 km doğusundan geçer. 1926’da ilçe olan Küre’nin belediyesi aynı sene kurulmuştur.

İlçenin ekonomisi tarım, ormancılık ve madenciliğe dayalıdır. Yetiştirilen başlıca bitkisel ürünler, buğday, arpa ve patatestir. Az miktarda şeker pancarı, armut, elma, erik, baklagiller yetiştirilir. Küçükbaş hayvan besiciliği yapılmaktadır. Ormancılık ilçenin önemli bir geçim kaynağıdır. İlçe topraklarındaki bakır yatakları prit yatakları işletilmektedir. Yöredeki bakır ve prit yatakları Bizans döneminden beri işletilmektedir.

PINARBAŞI
Merkez bucağına bağlı 24 köyü vardır. İlçe toprakları dalgalı düzlüklerden meydana gelir. Batı Karadeniz Bölgesi’nde, Kastamonu İli’ne bağlı bir ilçe olan Pınarbaşı’nın kuzeyinde Cide, batısında Bartın, güneyinde Karabük ve Daday, doğusunda Azdavay ilçeleri yer almaktadır. İlçe merkezi Devrekâni Çayını besleyen bir dere kenarında kurulmuştur.
İlçe toprakları dağlık ve engebeli bir arazi yapısına sahiptir. Küre Dağlarının eteklerinde kurulmuştur. Ormanlık alanların alçak bölümleri yapraklı bitki örtüsü bakımından zengindir. Ormanlık olan ağaçlar ve maki türleri ile , yüksek bölümleri ise iğne yapraklı ağaçlarla kaplıdır. Ormanlık alanlarda göknar, çam, ardıç, kayın, meşe, karaağaç, kavak, ıhlamur, gürgen, dişbudak, fındık, çınar, kızılağaç, söğüt gibi ağaçlar bulunmaktadır.

Karadeniz ikliminin etkisi altında değildir. Coğrafya yapısı kimi yerlerde çok düşük, kimi yerlerde yüksek olmasının sonucu değişik ve yerel iklim tipleri oluşturur. Kışları sert ve soğuk, yazları ise sıcak geçer.Yağışlar ilkbahar ve sonbahar aylarında görülür.

İlçenin ekonomisi ormancılık, tarım ve hayvancılığa dayalıdır.Yüksek kesimlerde hayvancılık yapılır Yetiştirilen başlıca tarımsal ürün, buğday, arpa, şeker pancarı ve meyvedir. Küçükbaş hayvan besiciliği yapılmaktadır.

Azdavay ilçesine bağlı bucakken 19 Haziran 1987’de 3392 sayılı kânunla ilçe oldu. İl merkezine 96 km mesâfededir.

SEYDİLER
Merkez bucağına bağlı 10 köyü vardır. İlçe toprakları genelde dağlıktır. Devrekâni Çayı vâdisinde küçük düzlükler vardır. İlçe merkezi, Devrekâni Çayı kıyısında kurulmuştur. Kastamonu-İnebolu karayolu ilçeden geçer. Devrekâni’ye bağlı bucakken 9 Mayıs 1990’da 3644 sayılı kânunla ilçe oldu.

Batı Karadeniz Bölgesi’nde, Kastamonu İli’ne bağlı bir ilçe olan Seydiler, doğusunda Devrekani, güney batısında Daday, kuzey batısında Ağlı, kuzeyinde Küre ve güneyinde Merkez ilçe ile çevrilidir. İlçe toprakları düzlüktür.

Akarsu boyları tarıma elverişli topraklarla kaplı olup ova görünümündedir. Seydiler İlçesinin Yayla, Ercek, Demirciözü, Ayvatlar, Emreler, Sabuncular, Çerçiler ve Karaçavuş köyleri sınırları içerisinde ormanlık alanlar mevcuttur. Ormanlarda çam, köknar, meşe kavak ve söğüt gibi ağaçlar mevcut olup etekleri fundalıklarla kaplıdır.

İklim yapısı itibariyle, karasal iklim ve Karadeniz iklimi birlikte hakimdir. Yaz aylarında +5 ile +33 dereceye, kış aylarında -27 ile -6 dereceye varan çok büyük ısı farkları mevcuttur. Kış mevsimi uzun süreli ve kar yağışlıdır. Kepez köyü yakınlarına yapılan Beyler Barajı son yıllarda ilçenin iklim yapısını değiştirerek, gece ve gündüz arasındaki sıcaklık farkını azaltmıştır.
İlçenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Tarıma elverişli topraklarda genellikle arpa, buğday, fiğ ve şeker pancarı yetiştirilmektedir. Hayvancılıkta ise büyük ve küçükbaş hayvan yetiştirilir. Son yıllarda süt inekçiliği gelişmiştir.

Seydiler, İnebolu-Kastamonu karayolu üzerinde çok eski tarihlere dayanan bir yerleşim yeridir..
Cumhuriyet öncesi İnebolu ilçesine bağlı olan Seydiler, 1926 yılında Küre’nin İlçe oluşu ile oraya, 1944’te Devrekani’ye Bucak olarak bağlanmıştır. 1967 Belediye teşkilatı kurulan Seydiler, 1991’de Kastamonu’ya bağlı ilçe konumuna getirilmiştir.

ŞENPAZAR
Kastamonu il merkezine 97 km. uzaklıktaki ilçenin Merkez bucağına bağlı 22 köyü vardır. İlçe toprakları orta yükseklikte engebeli araziden meydana gelir.
Batı Karadeniz Bölgesi’nde, Kastamonu’ya bağlı bir ilçe olan Şenpazar, kuzeyinde ve doğusunda Cide, güney ve güneydoğusunda Azdavay, kuzeydoğusunda Doğanyurt ilçeleri ile çevrilidir. İlçe toprakları dağlık, ormanlık ve engebeli bir arazi yapısına sahiptir. İlçe topraklarını Şenpazar Çayı sulamaktadır.

Şenpazar’ın ne zaman ve kimler tarafından kurulduğu konusunda kesin bir bilgi bulunmamaktadır.
İlk olarak Şehribani, daha sonra ise halk arasında Şarabani ve Şarbana biçiminde söylenen ilçe adı 1968 yılında Şenpazar olarak değiştirilmiştir. 1954 yılında nahiye olmuş, 1974 yılında Belediye teşkilatı kurulmuş olup, 1987’de de ilçe konumuna getirilmiştir.
İlçede tipik Karadeniz iklimi hüküm sürmektedir. Yazları sıcak, kışları ise ılık geçmektedir. Her mevsim yağış almaktadır.

Ekonomisi tarım, ormancılık ve hayvancılığa dayalıdır. İlçe merkezi, bir dere vadisinde yer alır. İl merkezine 134 km mesafededir. Belediyesi 1974’te kurulmuştur.
İlçenin ekonomisi tarım, hayvancılık dağ ve mağara turizmine dayalıdır. Arıcılık da ileri düzeyde olup bal üretimi ekonomisinde önemlidir. Ayrıca geleneksel el sanatı olan kaşık yapımı ve örme sepet ilçede önemli bir geçim kaynağıdır.

Şenpazar Çayı’nın içinde bulunan ve Dağlı ile Dereköyü sınırlarından başlayıp Cide Kumköy sınırlarına ulaşan Şehriban Kanyonu ve doğal bir park görünümünde olan ormanlar ilçenin doğal güzellikleri arasındadır.

TAŞKÖPRÜ
İl merkezine 42 km mesâfededir. BelediyesiCumhûriyetten sonra kurulmuştur.
Merkez bucağına bağlı 122 köyü vardır. İlçe topraklarının kuzey doğu ve güneyi dağlık alanlardan, iç kesimi ise orta yükseklikteki dalgalı düzlüklerden meydana gelir. Başlıca akarsuları Akkaya Çayı, Karadere ve Uludere’dir. Dağlık alanlar meşe, kayın, köknar, karaçam ve sarıçam ormanları ile kaplıdır.

Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri şekerpancarı, buğday, elma, kendir, patates, arpa, soğan ve sarmısak olup, ayrıca az miktarda armut, erik, baklagiller yetiştirilir. Hayvancılık önemli gelir kaynağıdır. Düz kesimlerde sığır ve manda, yüksek kesimlerde koyun besiciliği yapılır. Sümerbank Kendir Sanâyi Müessesesi ve Seka Kastamonu Kâğıt Fabrikası başlıca sanâyi kuruluşlarıdır.

İlçe merkezi Gökırmak’ın kıyısında kurulmuştur. Çobanoğulları tarafından yaptırıldığı zannedilen ve günümüzde de kullanılan köprüden ismini alır. Kastamonu-Boyabat yolu ilçeden geçer.
Kilise köyünün hemen sınırında bulunan sakız köyü bölgesinde bulunan sakız göletiyle doğa ve mavinin iç içe bulunduğu eşsiz bir doğa sunmaktadır.

TOSYA
Tosya Kastamonu ilinin bir ilçesidir.Tosya bölge itibari ile çok eski bir yerleşim merkezidir ve ne zaman, kimler tarafından kurulduğu bilinmemektedir. Şehrin, doğu-batı ticaretinde çok önemli olan “İpek Yolu” üzerinde kurulması önemini artırmış, şehir günümüze kadar çok önemli bir kültür ve ticaret merkezi olma özelliğini korumuştur.

Tosya geçmiş dönemlerde sırasıyla Gasgas, Hitit, Firik Lidya, Kimer, Trak, Roma ve Bizans egemenliğinde kalmış, 1071 Malazgirt Zaferi’nden sonra, Çankırı ve Kastamonu ile beraber Türk hakimiyetine girmiştir. Bölge önce Anadolu Selçuklu Devleti sonra Candaroğulları, Çobanoğulları ve II. Murat döneminde de Osmanlı Devleti hakimiyetine girerek günümüze kadar gelmiştir. Bu sürenin 1071’den önceki yaklaşık 700 yılı Bizans, sonraki 930 yılında Türk hakimiyetinde geçmiştir.

EKONOMİ
İlçeye bağlı bir belde ve 51 köy bulunmaktadır. İlimizin en büyük ilçesi durumundaki Tosya’da ağaç işleri sanayi, toprak sanayi, yem sanayi dokumacılık sanayi ve el sanatları gibi değişik sanayi kolları mevcut olup, Özellikle ağaç ve toprak sanayi ilçe ekonomisine önemli bir katkı sağlamaktadır.

Bunların yanında dokumacılık, özellikle kuşak, kese ve tela imalatı 1500’lü yıllardan beri yerel bir meslek dalı olarak gelmektedir. Yılda 3.5 milyon metreye varan tela imalatı yurdumuzun bu alandaki önemli bir ihtiyacını karşılamaktadır.

El sanatlarından olan bıçak ve bıçkı imalatı daha çok hediyelik ve süs eşyası olarak dış pazardaki, önemli bir gelir kaynağı olarak da iç pazardaki yerini almaktadır. İlçenin geçim kaynakları içinde tarım ve hayvancılık da önemli bir yer işgal etmektedir. İlçenin güneyinde Devrez Vadisi üzerinde üretimi yapılan pirincimiz kalitesi ve lezzeti ile yurt çapındaki yerini almıştır.

Coğrafi Yapı:
Tosya; Kastamonu’ya 70 km uzaklıkta olup ,Karadeniz Bölgesi’nin Batı bölümünde, Kastamonu iline bağlı bir kazadır.
Batısında Çankırı iline bağlı Ilgaz (Koçhisar) kazası, güneyinde Çorum iline bağlı İskilip kazası, doğusunda yine Çorum iline bağlı Kargı ve Osmancık kazaları ve kuzeyinde de Kastamonu ili ile çevrilidir. Şehir güneyinden Devrez vadisine açılan düz bir arazi ile doğu, batı ve kuzey cephelerinden ise dağlarla kaplıdır.

İl merkezine 70, Ankara’ya 230, İstanbul’a ise 430 km mesafededir. ilçemizin yüzölçümü 119.500 hektardır. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve yağışlı bir iklim özelliğine sahiptir. Yıllık sıcaklık ortalaması 11.7 derecedir. Bitki örtüsü karaağaç, meşe ve çoğunlukla çam ormanından oluşmaktadır.

Tosya pirinci kendisini sarıkılçık, akçeltik ve maratelli çeşitleri ile kabul ettirmiş ve ülke çapında benimsenmiştir. 3500-5000 ton arasında olan üretimin yaklaşık % 65 i dış pazarlarda tüketilmektedir.Atatürk’ün emriyle kurulan yanda resmi bulunan ilk çeltik fabrikasından bu yana Tosya’ya kurulan çeltik fabrikaları çevre halkına da hizmet etmektedir.

Enter Google AdSense Code Here

Yorumlar


2 Yorum yapılmış "Kastamonu ilimiz ve ilçeleri"

  1. yusuf demişki 30 Eylül 10 16:56 

    haaaaaaaaaaaaaaah

  2. yusuf demişki 30 Eylül 10 17:00 

    ya hacı tosya niye yok hadi ordan hadi ordan

Yorum Yazaken SeviyeLi YorumLar Yazınız.!